Ik maak nog 1 x een uitstapje naar dochterlief haar ziekte. Ja, ze heeft huidkanker, en ja er zijn al 2 plekken weggehaald en daar was ze op tijd bij....maar dit...die nieuwe....haar eigen arts, die notabene gespecialiseerd is in huidkanker durft het niet aan en heeft haar doorgestuurd naar het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis.
Ten eerste is dit nieuwe plek echt kwaadaardig, en ten tweede zit het op het moeilijkste deel van iemands lichaam, namelijk haar hoofd, netjes onder een berg haar verstopt die gluiperd.
Mijn dochter, mijn bijna 24 jarige dochter, met een prachtige toekomst voor zich, altijd vrolijk, altijd lachen, ze dendert gewoon als een trein door het leven, het lijkt of alles haar komt aanwaaien....en dan opeens is het boem, en speelt het leven een spelletje met haar.
Nu moet ze wachten op een belletje, en dan gaat het hele gebeuren rollen, hopelijk als een sneltrein, en word ze weer helemaal beter.
Maar het onbezorgde is eraf, nu al, geen kind meer die alles wel even doet, en overal lachend opaf gaat, nee het tekend je, nu al.
Is dat verkeerd? Nee, je leert nu eenmaal van het leven, van alle gebeurtenissen, van mensen die je tegenkomt, noem maar op. Ik zeg wel eens....van elke adem teug word je meer mens, ga je meer nadenken over het hoe en wat, en pas je je leven daar op een gegeven moment op aan.
Maar met dit achter je kiezen gaat het op een verkeerde manier, het onbezorgde gaat eraf, en je zal voorzichtiger worden. Ik had liever gezien dat je voorzichtiger oftewel volwassen word op een andere manier, maar ik heb het niet voor het zeggen, ik kan niet uitkiezen wat je wel en niet meemaakt in je leven.
Het overkomt je, en er is geen ene moer wat ik ertegen kan doen.
Ik ga quilten.
